فرشته پناهی درچه

“اردوی جهادی”

 

عشق اردوییم و اردو می رویم
شادمان و با هیاهو میرویم

 

که به خط یازده که با موتور
گاه روی پشت یا بو میرویم

 

پیچ در پیچ است گاهی عین ماز
جاده ها را با تکاپو میرویم

 

می پریم از پس به هر سو بین راه
له شبیه آب لنبو می رویم

 

عاشق گشت و گذار اکشتیم
عمدنا در سیل اردو می رویم

 

خاص بودن چون که توی خون ماست

در سفر همراه پارو میرویم

 

با کلنگ و بیل و فرغون باشتاب
توی اردوهی به هر سو می رویم

 

جملگی چون عاشق گل بازی ایم
توی گل تا خط زانو می رویم

 

خاک فرش و آسمان هم سقفمان
کیف کوک است و ثناگو می رویم

 

توی اردو بس که گرم گردشیم!
وقت برگشتن چو لولو می رویم

 

ما مریض خدمتیم و لاجرم
از پی درمان و دارو میرویم

پیمایش به بالا